Serwis studencki

Serwis studencki -

Najważniejsze studenckie ruchy antywojenne

studenci przeciwko wojnie w Iraku

Vadim Lavrusik, Flickr

Studenci często stawali się grupą zmieniającą bieg historii. Ich zrywy wolnościowe dotyczyły nie tylko zmiany panujących systemów, dyskryminacji jakichś grup społecznych, ale przede wszystkim przybierały formę ruchów antywojennych.

Najważniejsze antywojenne ruchy studenckie miały miejsce w latach 60. XX w. To właśnie wtedy imperialistyczne Stany Zjednoczone toczyły wojnę z marionetkowym reżimem w południowym Wietnamie. W protestach antywojennych brali udział studenci pochodzący głównie z USA i Wielkiej Brytanii. Do historii przeszły ówczesne demonstracje w postaci m.in. londyńskiego Marszu 17 Marca przeciwko wojnie w Wietnamie w 1968 r. czy przeprowadzonego rok wcześniej waszyngtońskiego Marszu na Pentagon. Młodzi ludzie publicznie palili swoje powołania do wojska i odmawiali stawiennictwa w jednostkach wojskowych.

Zanim doszło do apogeum studenckiego sprzeciwu antywojennego, już na początku lat 60. widać było pierwsze symptomy buntu wśród uczelnianej młodzieży. W Wielkiej Brytanii doszło do masowych demonstracji przeciwko zbrojeniom nuklearnym, w Niemczech środowiska uniwersyteckie oraz lewicowe założyły Komitet Wietnamski, który miał zahamować amerykańskie zaangażowanie militarne na Dalekim Wschodzie, a studenci we Francji chcieli wycofania wojsk z Algierii. Ofensywa Tet przeprowadzona w 1968 r. uświadomiła wszystkim, że amerykańska armia oraz rząd USA nie są wszechmocni. Dzięki licznym studenckim demonstracjom antywojennym pod hasłem „Make love, not war” („Czyń miłość, nie wojnę”) i postawie mediów rząd USA w końcu ugiął się i wycofał swoje wojska z Wietnamu (choć dopiero po 5 latach). Z pacyfistycznego ruchu studentów w USA wyrósł nowa kontrkultura- hippisów.

W latach 1965-1970 działała tzw. Ivy Leaque, czyli grupa studentów z ośmiu połączonych amerykańskich uczelni (Brown, Cornell, Columbia, Dartmouth College, Princeton, Harvard, Uniwersytetu Pensylwanii i Yale). Ivy Leaque uaktywniła się ok. 1968 r. i działała jako studencki ruch przeciw wojnie w Wietnamie. Studenci stosowali strajki okupacyjne, podczas których zajmowali budynki uniwersyteckie, pikietowali, rozdawali ulotki i organizowali pokojowe demonstracje. W 1966 r. RFN ogłosiło swoje poparcie dla Amerykanów w związku z ich ingerencją zbrojną w Wietnamie. Wkrótce niemieccy studenci zalali kraj falą demonstracji i protestów antywojennych. Tymi działaniami zajmowała się głównie grupa studentów nazywana SDS (Socjalistyczny Niemiecki Związek Studentów).

Do jednych z najprężniej działających antywojennych ruchów studenckich należał ten z 2003 r., skierowany przeciw wojnie w Iraku. Fala protestów nawołujących do zaprzestania działań wojennych przeszła przez cały glob. Studenci blokowali ruch uliczny (np. w Brukseli), organizowali manifestacje (m.in. w Rzymie czy Neapolu), a także protestowali, siedząc pod budynkiem parlamentu (tzw. sit-in w Londynie). Rektorzy hiszpańskich uczelni wyższych na znak solidarności i żałoby z ofiarami konfliktu w Iraku opuszczali flagi do połowy masztu. W Egipcie studenci protestowali, paląc amerykańskie flagi i wykrzykując hasła wrogie USA i Wielkiej Brytanii. W wielu polskich miastach również doszło do studenckich manifestacji antywojennych. Za tę zbrojną interwencję z 2003 r. najbardziej krytykowano ówczesnego prezydenta Stanów Zjednoczonych – George`a W. Busha.

Antywojenne ruchy studenckie w XX wieku pokazały, że ludzie potrafią na siebie wzajemnie oddziaływać i że wojny przynoszą więcej szkód aniżeli korzyści.

Twój adres e-mail nie będzie publikowany. Wszystkie wymagane pola zostały oznaczone *

*